zuidamerika.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

Welkom!

In 2007 trokken wij 5 maanden met de rugzak door Zuid-Amerika. De reis bracht ons in Brazilië, ArgentiniëChili, Bolivia, Peru en Ecuador. Lees hier de verhalen van onze avonturen, bekijk de filmpjes op youtube.
 
Kijk op loesinazie.punt.nl voor reizen door Azië in 2005-2006
Kijk op loesopreis.punt.nl voor de reizen van Loes tot 2011
Kijk op robsreizen.punt.nl voor de lange reis van Rob in 2010-2011
Laatste artikelen
Reis door Zuid-Amerika, februari - juli 2007
 
Op deze kaart zie je de reisroute zoals we die van Sao Paulo in Brazilië tot Quito in Ecuador in 5 maanden hebben afgelegd. Rode lijnen is het vervoer met bussen, paars de vluchten, en rode stippen de plekken waar we ons in ieder geval een nacht hebben gestationeerd. Door op de links te klikken kom je direct op het betreffende verhaal.
 
 
Brazilië - 6 dagen (februari)
 
Argentinië - 3 weken (februari)
Puerto Iguazu: Iguazu watervallen
Buenos Aires: Skydiven, voetbalwedstrijd van Boca Jrs
 
Chili - 2 weken (maart)
Punta Arenas: Pinguins kijken 
Puerto Natales: prachtige 5-daagse trekking door Torres del Paine NP
 
Argentinië - 3 weken (maart)
El Calafate: gletsjer Perito Moreno
Bariloche: 3 dagen auto huren en rijden van de mooie 7 merenroute 
Cordoba naar Salta: 7 dagen auto huren, de mooiste route die we hebben gezien! 
 
Chili - 4 dagen (april)
San Pedro de Atacama: erg interessante excursies naar de maanvallei, geisers van Tatio en sterren kijken bij een sterrenwacht.
 
Bolivia - 6 weken (april - mei)
Salar de Uyuni, Uyuni, Potosí, Sucre, vrijwilligerswerk in Villa Tunari, Cochabamba, La Paz, Coroico, weer La Paz, Copacabana (lake Titicaca), Isla del Sol, Copacabana.
 
Peru - 5 weken (mei - juni)
Puno, Arequipa, prachtige trekking in Colca Canyon, Cusco, Project Kuychi in Urubamba, Machu Picchu, terug naar Cusco, Abancay, Nazca, sandboarden in Huacachina, Pisco, Lima, Piura, Mancora.
 
Ecuador: - 2 weken (eind juni tot 07-07-'07)
Guayaquil, Montañita, walvissen spotten in Puerto Lopez, Quito, Galapagos eilanden, Quito.
Lees meer...   (13 reacties)
 
Een wereldkaart, altijd leuk. Zeker eentje waarop je zo goed kunt zien waar je al bent geweest.
 
Wil je ook zo'n wereldkaart maken? www.world66.com/myworld66/visitedCountries
Lees meer...   (2 reacties)
We zijn al een weekje thuis, al behoorlijk geacclimatiseerd. Het blijft wonderlijk hoe snel we ons kunnen aanpassen, het lijkt een beetje of de reis maar 3 weken was ipv 5 maanden. Maar dat is natuurlijk niet zo... Tussen het solliciteren door doen we het rustig aan en gaan mee in het vakantiesfeertje dat in het land hangt. Lastig is het kiezen welke van de ruim 5000 foto's we willen afdrukken, en Rob heeft een hele klus aan 11 uur film bewerken. Maar ook dat zijn leuke dingen om alle ervaringen van Zuid-Amerika weer terug te halen.
 
Het wennen gaat snel, thuis is weer gewoon thuis en vertrouwd. Het zijn kleine dingen die me doen beseffen dat ik een tijdje in andere oorden ben geweest; ik doe briefgeld op volgorde van waarde in mijn portemonnee, omdat je in een nieuw land nog niet weet welke kleur wat waard is. Wc-papier in het toilet gooien is een vreemde handeling nu dat 5 maanden verboden is geweest. Vanuit een terrasje zat ik constant naar mijn fiets te kijken (die gewoon op slot stond), het zit zo in mijn systeem dat alles wat je uit het oog verliest gejat kan worden. Bij de eerste peuter die ik zag moest ik echt even nadenken hoe je ook al weer Nederlands praat tegen een klein kind, ben alleen maar het spaans gewend tegen kleintjes. En ik kan zo genieten van een simpel broodje met vlokken...
 
Wat vooral ook grappig is, is het weerzien met bekenden. Wie ik ook spreek, iedereen is geinteresseerd in dezelfde dingen. Een gesprek gaat altijd zo:
 
Oh, jullie zijn weer terug?
Yep, terug in Nederland
En wanneer is de volgende reis?
De wereld is groot dus er is nog genoeg te zien, maar er zijn nog geen concrete plannen
Aha, en al weer een beetje gewend hier?
Ja hoor, het is altijd weer fijn om thuis te zijn, familie en vrienden te zien.
En hoe was het in eh... waar waren jullie ook alweer?
Zuid-Amerika, ja erg mooi.
In welke landen ben je geweest?
Nou, Brazilië, Argentinië, Chili, Bolivia...
Sjee...
... Peru, en Ecuador
Dan heb je veel gezien! Wat was het mooiste?
Alles was mooi, dus heb je een uurtje? De grootste watervallen van de wereld, mooie stad Rio de Janeiro, vrijwilligerswerk in Bolivia, de natuur in het zuiden van Argentinië en Chili, walvissen in Ecuador, veel dieren gezien onderweg, en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Maar echt bruin ben je niet hè
Dat is ook niet zo raar, we hebben vooral in winterjas en spijkerbroek gelopen. Je zou denken dat het altijd warm is in een ver land, maar omdat we vaak boven 3000 meter zaten was het ondanks het zonnetje best fris. In Nederland is het warmer geweest dan bij ons, maar we hadden nooit regen!
En wat ga je nu doen?
Tsja, werk zoeken... misschien een opleiding... rustig aan een beetje kijken hoe het leven in Nederland ook alweer was... Ook best leuk hoor!
Goh, wat een ervaring zeg...
Jazeker, een fantastische ervaring die we nooit zullen vergeten...! We kunnen iedereen een tripje naar Zuid-Amerika aanraden!
Lees meer...   (2 reacties)
3 tot 7 juli 2007: Quito en vertrek terug naar Nederland...
 
Na ruim 5 maanden rondreizen door Zuid-Amerika, doet het besef van het echt moeten verlaten van dit continent toch wel een beetje pijn. We zijn blij onze familie en vrienden weer te zien, maar afscheid nemen van het heerlijke reisleven valt niet mee. Het gaat wennen om zeker 3 keer in de week iets bijzonders te doen, elke dag uit eten te gaan, per dag plannen waar je zin in hebt en in een andere cultuur te leven.
 
Het is natuurlijk voor ons niet de eerste keer dat we na een lange tijd terugkomen in Nederland, dus we weten hoe we ook daar na 5 minuten weer gewend zijn. Zodra gezien te hebben wat er veranderd is aan het huis, hoe kleine kinderen groter zijn geworden en welke winkels in het dorp verbouwd zijn, is alles weer normaal en zullen we vervallen in normale Hollandse patronen. We hebben dan nog de herinnering, de foto´s en de films. Zo gaat ´t nou eenmaal...
 
We hebben nog een paar heerlijke laatste dagen in Quito, de hoofdstad van Ecuador, doorgebracht. Weer een hele berg souvenirs gekocht (wat zijn de markten hier toch geweldig), het historisch centrum van de stad bezocht, en heerlijk in het park genoten van het zonnetje. Want ja, hier is het weer een stuk beter dan thuis met al die regen. Als we op zondag thuiskomen wordt wel zon voorspeld, maar verder is het vooral regen wat we kunnen verwachten. Wie had dat gedacht? De hele reis hebben we amper een bui gehad, en we dachten slim te zijn door midden in de zomer naar huis te gaan. Het feest van zonnen in de achtertuin en elke dag buiten barbecuen gaat dus niet door, maar wellicht wordt het er nog beter op de verdere zomervakantie.
 
Het afscheid van Zuid-Amerika vieren we met bekenden. Dorpsgenootje Marieke is een tijdje in Quito voor haar studie, en al toen we nog thuis waren in januari spraken we af samen te gaan terrassen in ´haar´ stad. Dat hebben we dus ook zeker gedaan, en ook hebben we heerlijke Hollandse macaroni bij hen gegeten, erg gezellig! Onze laatste avond is voor Marieke de laatste werkdag voor ze gaat rondreizen, reden voor een gezamenlijk feestje!
 
Zo zullen we zaterdagochtend met gemengde gevoelens het vliegtuig instappen en Zuid-Amerika achter ons laten; de geuren, de kleuren, de kinderen, de geluiden, alles zullen we voorlopig niet weerzien...
Lees meer...   (1 reactie)
30 juni tot 3 juli - Galapagos eilanden
 
Maandenlang hebben we erover nagedacht of we naar Galapagos zouden gaan, en telkens was het resultaat dat we niets boekten. En boeken moet ruim van tevoren in het hoogseizoen (juni-september) zegt men. ´We zien wel of we nog een leuke last-minute tegenkomen´ zeiden we tegen elkaar. En dat kwamen we! Zo hebben we onverwachts nog een uniek Galapagosavontuur beleefd in de laatste week van onze reis.
 
Wat is Galapagos?
Enige honderden miljoenen jaren geleden zijn door vulkaanuitbarstingen in de zee een aantal eilanden ontstaan, 1000 kilometer van de kust van Ecuador. In de loop der tijd kwamen er zeedieren, vogels leven, en zelfs landdieren vonden de weg naar Galapagos. De eilanden zijn nooit in contact geweest met het vasteland, waardoor planten en dieren zich ontwikkeld hebben tot unieke en vaak zeldzame soorten. De dieren, zoals pinguins, zeeleeuwen, grote schildpadden, leguanen en veel vogelsoorten zijn behoorlijk tam, zodat je dichtbij ze kunt komen. Dat is erg uniek.  
 
Hoe ga je naar Galapagos?
Een vakantie naar Galapagos is prijzig. Er zijn verschillende manieren om er naartoe te gaan, zelfstandig, of met een tour waarmee je 4 toto 8 dagen op een boot zit en verschillende eilanden aandoet. Je bent al gauw 1000 euro kwijt voor een goede boot, vliegticket, entree en extra´s, in 5 dagen. Een flinke investering dus. De tour die wij tegenkwamen bij een reisbureau in Quito sprak ons meteen aan. Het was een overland-tour, dus in plaats van 4 dagen op een boot slaap je in een hotel. Het eiland Isabela gingen we per auto, te paard en te voet verkennen, en in Santa Cruz enkele uitstapjes. Qua prijs was dit erg aantrekkelijk, uiteindelijk kostte deze 4 dagen ons minder dan 700 euro. Het was elke cent waard! Deze Great Isabela Expedition hebben we 1 dag voor vertrek geboekt bij het kantoor van www.galapagosoptions.com, en kunnen we zeker aanraden.
 
Wat hebben we beleefd in 4 dagen?
Een heleboel unieke dingen! Voor ons was vooral snorkelen belangrijk, en het kunnen zwemmen met zeeleeuwen. Die droom is in ieder geval waargemaakt. Laat ons onze ervaringen per dag beschrijven...
 
Dag 1
De vlucht van Quito naar Galapagos heeft normaal gesproken altijd een stop in Guayaquil, maar omdat die luchthaven gesloten is gaan we rechtstreeks. Ideaal. Het vliegveld op Isla Baltra is het vreemdste dat we ooit hebben gezien. We missen een groot bord ´Welcome on Galapagos´ en in plaats van een rolband waarmee de bagage komt, worden alle tassen in lange rijen gelegd waar de toeristen tussendoor hollen alsof het uitverkoop is op de markt. Erg grappig. Dan met de bus naar de pont, met de pont naar Isla Santa Cruz, het hoofdeiland. En daar ligt de eerste zeeleeuw ons op te wachten. Hij ligt heerlijk te zonnen op de kade, steekt zijn koppie even omhoog als de boot toeristen aankomt, en zwaait wat rond met zijn poot. Dat is nog eens een welkom! Natuurlijk meteen foto´s maken, evenals van de ontzettend rode krabben.
We maken kennis met onze groepsgenoten, een zus met twee broers uit Zweden. Erg bijzonder zo´n reistrio, welke broers en zussen begin 20 kunnen 10 weken samen op reis? De gids voor deze dagen leidt ons naar 2 privé auto´s terwijl de vele andere toeristen in een bus gepropt worden. Prettig voordeel van deze tour...
 
De twee kraters ´Los Gemelos´ is de eerste stop. Midden in al het groen zijn gigantische gaten in de grond. Onduidelijk is hoe deze zijn ontstaan, door een grote gasbel die is ontploft misschien? De gids weet zeker dat het een landing van Aliëns is geweest. Wij houden alle opties open en laten het antwoord aan de wetenschappers over.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
El Chato is een natuurgebied waar we de eerste gigantische schildpadden tegenkomen. Terwijl we met ons autootjes door de jungle rijden, zitten er joekels van schildpadden midden op de weg. Geweldig! Hier leren we een nieuw woord in het engels, namelijk ´endemic species´. Dat betekent zoveel als dat dieren die endemic zijn alleen hier op de Galapagos eilanden leven, en daar is de gids errug trots op. In het geval van de schildpadden zijn er bijv. 5 endemic species die we gaan bekijken, van een soort die nergens anders op de wereld te zien is. Hetzelfde geldt voor vele andere beesten en planten die we de komende dagen nog gaan zien. We moeten vaak lachen als we alwéér luisteren naar een enthousiast verhaal over een endemic dier.
 
Vanuit het stadje Puerto Ayora gaan we met de boot in slechts 1,5 uur (de zee was rustig) in toptempo naar Puerto Villamil op Isla Isabela. Daar nemen we onze intrek in een mooi hotelletje, wat lekker om niet op de boot te hoeven slapen deze dagen. De gids regelt in een gezellig restaurantje een heerlijke lunch en diner, we zullen veel vis eten tijdens deze trip. Als we op weg zijn naar het restaurant, zit er zomaar een hele grote leguaan op het strand. Dit is dus Galapagos... Vanuit onze hotelkamer met uitzicht op zee zien we regelmatig zeeleeuwen zwemmen. Waar anders zie je dat dan op Galapagos...?
 
Dag 2
Op tijd uit de veren, om naar een vulkaan te gaan. Te paard... We hebben beide nog nooit op een paard gezeten, maar willen dat de hele reis al doen. Het was er nog nooit van gekomen, maar nu dus toch. Wat een ervaring zeg, poeh. Lisa heeft ervaring met paardrijden, maar volgens haar zijn deze totaal niet te sturen. Het ligt dus niet aan ons... Die van mij wil telkens voorop lopen, de anderen zijn het daar niet mee eens, die van Rob heeft ruzie met de mijne en die van de gids is agressief. Het is een lange maar mooie tocht waar ik behoorlijk schrik heb om te van dit grote beest te vallen en mijn benen geplet worden telkens als het paard andere paarden wil inhalen. Heerlijk om na anderhalf uur van het paard te mogen klimmen en zelf lopen.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
De wandeling door vulkaanlandschap is uniek. We zien en leren hoe de eilanden zijn ontstaan, en zien de versteende lavastromen.  Het zwarte lava heeft verrassende kleuren, lijkt op diamanten. De vulkaan ´El Chico´ heeft prachtige kleuren. Op sommige plekken zitten gaten, als je daar je hand insteekt is het gloeiend heet. De laatste uitbarsting is in 2004 geweest, El Chico is nog steeds actief.
De terugweg gaat ook weer te paard, ditmaal gaat het iets soepeler maar de rugpijn blijven we nog dagen voelen. We passeren de op 1 na grootste krater ter wereld, 9 km breed en 300 meter diep. (Alleen de Ngorongoro Crater in Tanzania is groter, en daar stikt het van de dieren, aanrader om die te bezoeken).
 
In de middag gaan we een bootje op en varen naar een eiland, ook weer vulkaanlandschap. Onderweg zien we zeeleeuwen zwemmen, en we vragen of we met hen mogen snorkelen, maar nee nee zegt de gids, dat mag morgen. We willen het liefst in het water zwemmen, want wat is er interessanter dan met die beesten zwemmen? Dat zien we even later... Bij het eiland loopt een soort kanaaltje, en wat zien we? Gigantische haaien, de white-tip-shark. In de Malediven hebben we de Black-tip-Shark al gezien, maar deze is tegengesteld en heeft een witte punt in plaats van zwart. Wat een beesten... Het water is heel helder, dus met een berg toeristen zien we goed hoe ze rondzwemmen. Als er ook nog eens zeeleeuwen komen, wordt het helemaal feest, die zwemmen achter de haaien aan en spelen met ze. Dit is een uniek beeld, prachtig. Dee zeeleeuwen komen ook een stuk het water uit om nieuwsgierig naar ons te kijken, geweldig. Na lang kijken gaan we terug naar de boot, waar een jong zeeleeuwtje de wacht houdt bij het trapje. Rob wordt helemaal verliefd op hem, en hij op Rob, wat een schatjes!
 
 
En dan, eindelijk snorkelen. We duiken vol goede moed het ijskoude water in (wat is het dan in Azië toch heeeerlijk) en ik merk meteen dat mijn bril lekt. Moet ´m met twee handen vasthouden om te voorkomen dat ik elke 20 seconden naar boven moet om het water eruit te doen. Al is dat niet zo erg, want onder water is toch niks te zien. Het zicht is slecht, de enige vissen die we zien zijn zwart, en geen zeeleeuw, schildpad of haai te bekennen. Iedereen zit teleurgesteld weer bibberend op de boot, terwijl de gids blijft volhouden dat hier beesten kunnen zitten. Die hebben zich vast verstopt voor ons. Het leukste is nog de blue footed boobies die we van heel dichtbij kunnen bekijken op de rotsen. Langzaam vaart ons bootje weer richting haven, als de stuurman plots roept ´manta!´. We bedenken ons geen twee keer, grijpen naar de snorkelspullen en springen het water weer in. ´Ook een haai´ roept Niklas die het eerste springt. Gezamenlijk zijn we getuige van de aanwezigheid van zowel gigantische mantas als de haai met de witte vin. Kijk, dit wilden we zien. Lange tijd zwemmen we rond, de mantas blijven op dezelfde plek en ook de haai blijft terugkomen. Weer een nieuwe levenservaring erbij, geweldig. De foto is verkleind, de manta is zeker 3 meter breed.
 
Dag 3
De laatste dag op Isla Isabela is er eentje met een lekker zonnetje en uiteraard wederom beesten. We bezoeken een centrum waar schildpadden worden geboren en opgroeien tot ze groot genoeg zijn om zelf in de natuur te overleven. Eieren en kleine schildpadjes kunnen moeilijk overleven, omdat allerlei geïmporteerde dieren zoals koeien en ratten ze opeten of plattrappen. Helaas, met de komst van de mens is het er voor de endemic dieren niet beter op geworden. Allerlei projecten proberen het leefklimaat nu weer te verbeteren. We leren dat schildpadden 180 jaar oud kunnen worden. Zelfs de opa´s die we zien zullen ons dus overleven.
 
We zien een mannelijke schildpad de liefde willen bedrijven door op een vrouwtje te klimmen, maar mevrouw heeft niet zo´n zin en wil er steeds onderuit kruipen. Dit gaat lange tijd door, en is blijkbaar normaal in hun wereld. De vrouwtjes willen nooit, maar de mannen krijgen het toch altijd voor elkaar. In een grote groep schildpadjes van een centimeter of 15 zie ik hoe er eentje op een andere wil klimmen maar daardoor op zijn kant duikelt. Hij spartelt met zijn pootjes en draait in het rond, maar komt niet meer goed terecht. De andere beestjes doen niets anders dan voorbijlopen, helpen hem niet. Afschuwelijk, hoe het beestje zo lang als we er zijn (zeker een kwartier) wanhopig met zijn pootjes zwaait, totaal hulpeloos. Hij redt het wel, verzekert de gids me, maar met pijn in mijn hart verlaat ik het schildpadje. Zal hij weer op zijn pootjes staan? 
 
We wandelen door een mooi natuurgebied met meren, en spotten zowaar 4 flamingo´s. Wist je dat ze zo roze zijn door de garnalen en krabben die ze eten? Weer wat geleerd. 
 
En dan, weer snorkelen. Met het koude water van gisteren nog vers in het geheugen, maar vastbesloten om dit keer wel met zeeleeuwen te zwemmen gaan we dapper het water in. Ik ga wat later dan de rest, en kom door een stroomversnelling in de haven terecht waar joekels van zeeleeuwen onder me door zwemmen.
Echter, geen mens te bekennen, alleen maar boten en beesten. Ik moet en zal terug naar de pier, maar de stroming is te sterk om
te kunnen zwemmen en de lavarotsen zijn behoorlijk hoog in het water dus ik moet nog voorzichtig doen ook. Helemaal uitgeput met de schrik nog in de benen arriveer ik na een eeuwigheid bij de pier, waar Rob enthousiast is over een gigantische zeeschildpad die hij heeft gezien. Een veel grotere dan we eerder al op de Malediven zagen. Een prachtige ervaring voor hem.
 
Niklas komt melden dat hij op een andere plek met zeeleeuwen heeft gezwommen. We spoeden ons naar de haven, en jawel, precies aan de kant zit er eentje in het water. En nog een, en nog een. Rob en ik springen erbij, en meteen kunnen we geweldige filmpjes maken. De beestjes zijn echt nieuwsgierig, kijken je aan en zwemmen in snel tempo soepel door het water, precies om je heen. Geweldig! Lang, heel lang blijven we hier zwemmen. Ook als de groepsgenoten het allang hebben opgegeven vanwege de kou, blijven we bikkelen. Het aanraken van de dieren is ten strengste verboden, omdat ze zeer gevoelig zijn voor de geur die je bij hen achterlaat. Maar de gids heeft verzekerd dat oogcontact wel mag, zodoende mijn onderonsje met dit schattige leeuwtje op de foto...
Het hoogtepunt is als 4 zeeleeuwen die om ons heen zwemmen, wauw! De mensen op de kant verklaren ons vast voor gek, zo'n lol als we hebben in het water. Bekijk vooral ook de unieke filmpjes op www.youtube.com/zuidamerika!!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Terug op de kade spreken we een Canadees echtpaar dat aanwijst waar hun zeilboot ligt, waarmee ze samen met hun 14-jarige dochter in 4 jaar tijd de wereld over reizen. Tsja, er zijn altijd mensen die langer onderweg zijn...
 
Dag 4
De laatste dag van de tour gaan we vroeg uit de veren om de boot te nemen terug naar Isla Santa Cruz. Tijdens de gehele 2,5 uur durende boottocht heb ik meer angst dan ik ooit heb gehad om het tripje niet te overleven. De boot is gammel, met 14 mensen veel te vol, 1 motor doet het niet, en ik zit helemaal voorin ingesloten tussen wanden en een dak. Als er iets gebeurt zijn er 10 mensen voor me die eerst door het open gat de boot uit moeten. Grote opluchting als ook dit avontuur weer voorbij is.
Als laatste bezoeken we het Charles Darwin Center, waar we weer schildpadden en ook leguanen zien. 'Eenzame George' is de allerlaatste ter wereld in zijn soort. Hij is nu 80 en kan nog een 100 jaar leven. Als voor die tijd geen vrouwtje voor hem wordt gevonden (beloning 10.000 dollar) om babys te maken, sterft zijn soort uit. Weten we dat ook weer.
 
Met priveauto's worden we naar het vliegveld gebracht. Daar aangekomen zien we 3 dames uit een bus vol toeristen stappen die eruit zien alsof ze zo uit een modeshow komen. Minirokjes, een truitje van weinig stof, zonnebril en hoge hakjes. Lisa en ik voelen ons hierbij erg belabberd in spijkerbroek, vest en bergschoenen. De dames maken wat foto's van elkaar en ze hebben veel bekijks. Later in het vliegtuig lezen we in de krant dat er miss-verkiezingen zijn geweest, en dat de winares een tripje naar Galapagos heeft gewonnen. Goh...
 
We landen veilig in een zeer zonnig Quito, waar we terugkijken op een prachtige laatste trip van deze reis. We waren nooit van plan om naar de Galapagos eilanden te gaan, maar nu we het eenmaal toch hebben gezien, hadden we het niet willen missen. Vooral die prachtige zeeleeuwen waarmee we hebben gezwommen, blijven eeuwig in ons geheugen...
Lees meer...
Hoe een droom een wonder wordt
 
Walvissen spotten in Puerto Lopez
 
       (geschreven door Rob)
 
Ik heb veel dromen in mijn leven, en vele zijn er al uitgekomen. Zoveel gedaan en zoveel gezien maar 1 ding heeft me altijd dwarsgezeten, mijn grootste droom, in ieder geval op dierengebied. Ik was vaak niet in het goede seizoen en ze zitten ook niet overal die beesten. Vaak gezien op tv bij animal planet en discovery, wat wou ik ze graag in het echt zien, zijn ze echt zo groot, etc etc.
 
Toch is m´n Droom uitgekomen. Nu zelfs een paar dagen erna, kan ik niet geloven wat we hebben gezien en vooral niet de manier waarop. In Argentinie waren we te laat want daar zijn ze ook te zien, in Ecuador was de laatste kans. Een paar weken ervoor zaten ze er nog niet begin juni, toen ik las dat Mark en Hilde de tour niet konden maken omdat ze te vroeg waren zakte de moed me een beetje in de schoenen.
 
We zijn naar puerto lopez gegaan, de kuststrook van Ecuador, waar vanaf half juni walvissen komen. Maar deze dieren houden zich natuurlijk niet aan een strikte datum. Toen ik op de borden zag van de bureautjes ´whales tour tomorrow´ zag dacht ik gaat het nu toch gebeuren dan.
 
Walvissen spotten in Ecuador, bultrugwalvissen
Ze waren er en er werd beloofd dat we ze zeker zouden zien. Na veel bureautjes te hebben afgelopen, hebben we niet gekozen voor de standaard tour die iedereen doet. Dan ga je namelijk voor 30 dollar naar een eiland in de zee om wat vogels te bekijken en op de route erheen zullen ze walvissen zoeken, maar dat stond niet op nr 1. Dit beviel me niet de vogels en het mooie eiland kan me gestolen worden ik wil voor zeker walvissen zien. Er was wel een speciale tour om walvissen te zoeken, maar die duurde hooguit 4 uurtjes en als je ze gevonden hebt ga je daarna meteen weer terug. 
 
Daarom hebben we besloten om een prive boot te huren voor dag, niemand die dat doet maar wij wel, dit was mijn kans om deze beesten te zien en ik wil de kans verhogen om ze goed te zien. En wat is dan 90 dollar, 65 euro pp, voor mijn grootste droom. Loes was in de eerste instantie niet overtuigd en vond het veel geld, het was inmiddels geen hele grote droom van haar. Ik zei meteen dan huur ik zelf een prive boot. Na wat gepraat te hebben zijn we toch samen op de boot gegaan. Wat uiteindelijk voor ons beide alles overtrof.
  
De volgende morgen vroeg stonden we om 8 uur op het strand, de vissers kwamen de zee af en legden vol trots hun vangsten op het zand, hamerhaaien en gigantische vissen lagen op het strand klaar om verkocht te worden.
 
We vertrokken met onze eigen boot de zee op, 1 stuurman, 1 gids, en een helper. We vaarden en vaarden, de helper zat op de uitkijk en hij zag walvissen, van ver heel ver. Tegen de tijd dat we er waren waren ze weer verdwenen onder het water en zagen we dus niks. Dan zei hij weer ´daar aan de horizon zie je de staart uit het water komen´, we hadden geen idee waar we moesten kijken en zo zagen we de eerste 2 uur niets.
Vervolgens na 3 uur varen ineens plots uit het water op 200 meter afstand een enorme walvis en spetter in het water, de eerste walvis die ik zag was een springende das uniek, nu waren we er klaar voor! Maar dat was het enige wat dit beest liet zien van zichzelf, 1 seconde en hij kwam niet meer boven water. 
 
Vervolgens hadden we meer geluk. De touristenboten waren inmiddels geariveerd op de zoekplek en had er 1 gevonden, een walvis die eindelijk wat langer van zich liet zien. Wij met ons kleine prive bootje werden aangestaard door de vele touristen die met 20 man op 1 boot zaten. Wat is het geval, ofiicieel moet er 100 meter afstand gehouden worden voor de bescherming  van de dieren. En met alle touristen boten in buurt wordt dat gecontroleerd door de walvissenprotectors zeg maar. 100 meter is best veel. Al snel was duidelijk dat deze beesten gigantisch waren, de staart die zich soms liet zien was enorm en de rug kwam regelmatig een stukje boven water uit, dat was ook al enorm. Maar tot op heden was het niet waar ik stiekem in me dromen op gehoopt had, dit is namelijk wat iedereen ziet en overal. Met 4 boten om je heen en 100 touristen is het gevoel en effect en gedeelte weg. Vervolgens gingen de touristenboten snel naar het eiland, en wij hadden dus nog de hele dag om verder te gaan spotten naar deze dieren.
 
Vanaf dit moment werdt alles anders, en werdt een droom een wonder. De touristenboten gingen naar het eiland en wij gingen de totale andere kant op midden de grote zee op, ver weg van de kust en alles. Met ons kleine bootje vaarden we 2 uur lang en zagen we niets, de teleurstelling was te voelen ook bij de gids, die baalde dat dit alles wat tot nu toe. MAAR TOEN...
 
Toen zagen we waar we naar zochten, namelijk walvissen in de verte met activiteit, zo noemen ze dat. Walvissen die bijvoorbeeld met hun staart klapperen en met hun vinnen en zelf uit het water springen. Het was zeer indrukwekkend om vanuit de verte een giygantische zwarte stip aan de horizon te zien verschijnen en vervolgens een fontijn van water te zien. Met volle vaart gingen we erheen. Er was een groep van wel 3 walvissen te zien. Dit keer geen controle alleen met ons minibootje bij deze reusachtige dieren maakte alles anders en intenser. De 100 meter afstand veranderde in 10 meter afstand, en dat was waar ik op had gehoopt, in de praktijk gaat het altijd anders met zulke mannen. De bemanning werdt ook enthousiast van het zien van deze groep Een baby en zijn 2 ouders. Maar om ons heen zat het ineens vol met walvissen, rechts, links, in de verte waren ze ook al bezig en te zien. We hebben een uur deze groep gevolgd.
 
 
Toen de gids in de verte een walvis zag de werkelijk gigantisch veel activiteit vertoonde, constant slaan met zijn staart op het water en spongen maken. We maakten de keuze om deze groep te laten voor wat het was en naar de andere walvis te gaan. Daar aangekomen gebeurde het mooiste wat ik had kunnen dromen, ook de gids had dit in al zijn jaren nog nooit meegemaakt. Een groep weer van 3 en de baby was de ene spong na de andere aan het maken. We kwamen zeer dichbij wat de kick van alles verhoogde. Het geluid als deze beesten boven water komen lijkt wel gedonder, ze spugen een enorme hoeveelheid water uit. Het is prachtig om te zien hoe deze enorme beesten zich soepel door het water bewegen mooi naast elkaar af. De baby maakte om de 5 minuten een enorme spong uit het water. We zagen de walvissen zelfs onder de boot zwemmen in de helde zee en hun prachtige witte onderkant.
Ook Loes vond het helemaal geweldig en die is meestal heel rustig met zulke dingen. Dit was mijn droom een klein bootje midden op de grote zee, en alleen met walvissen, maar zelfs met spingende walvissen en walvissen die constant slaan met hun staart en met hun vinnen dat had ik niet durven dromen.
 

Toen opeens spong de enorme walvis werkelijk waar 10 meter van onze boot af, gelukkig de andere kant op anders had hij midden op onze boot beland, en dat hadden we nooit overleefd.
Het is niet te beschijven hoe het voelt en is als zo´n enorm beest op zulke afstand van je boot torenhoog de lucht in spingt. Ik kan er nog uren over schijven, maar dat ga ik niet doen.
 

Deze trip was voor mij de mooiste ervaring uit m´n leven, in ieder geval op dierengebied. Wat we hebben gezien en de manier waarop, dat maken alleen mensen uit discovery en animal planet mee. Ik heb foto´s gemaakt op de gok, omdat ik zelf alles wou zien met eigen ogen. Er zitten foto´s bij die werkelijk ongelofelijk zijn, in ieder geval voor mij. De foto´s zijn gemaakt zonder zoom laat dat duidelijk zijn. Loes heeft uniek filmmateriaal gemaakt ook op de gok, omdat we echt zelf alles wilden zien. Later bleken de beelde prachtig te zijn, en hebben we hele mooie sprongen van dit dier te pakken.
Nu een paar dagen na dit alles denk ik er nog elke dag aan, en heb ik het er soms moelijk mee dat het allemaal ook weer snel voorbij gaat. Maar zo gaat dat met reizen, je maakt vele unieke dingen mee in de wereld maar dan is het ineens de herinering die overblijft. Wel een prachtige die ze ons nooit meer afpakken. Het was een dag om nooit te vergeten. En dit is het perfecte voorbeeld van ´gelukkig hebben we de fotos en film nog´.
 
Informatie
De bultrugwalvissen zijn 1 van de grotere walvissoorten op aarde. Met een lengte van 12 tot 15 meter weegt een volwassen dier tussen de 25 en de 30 ton. Ze komen rond juni naar de kust van Ecuador om daar hun babys te baren omdat die hier veilig zijn voor roofdieren zoals de orka, en omdat het water hier een aangenaam klimaat heeft. Vervolgens zullen ze verder trekken richting Antartica.
 
 
Praktische info
Er zijn vele reisbureaus in Puerto Lopez, je wordt doodgegooid met walvissen kijken met een standaard tour.
Seizoen om walvissen te kijken: half juni tot september. Omdat wij net aan het begin van het seizoen waren (eind juni) hebben we een privetour geboekt. De walvissen zijn in deze tijd nog iets rustiger of er zijn er minder, dus als je met een standaard tour gaat die 4 uur duurt heb je minder kans om ze goed te zien. Met de privetour zijn we van 8 uur 's morgens tot 5 uur 's middags onderweg geweest, we zochten de hele zee af naar walvissen. Als je later in het seizoen gaat (juli, augustus) heb je meer kans dat je met een korte tour ook springende walvissen ziet.
We hebben deze tour geboekt bij een reisbureau waarvan ik de naam niet meer weet omdat er geen 20 borden en toeters en bellen buiten hingen. Maar het is rechts naast restaurant Flipper en aan de andere kant is hotel Flipper (prima hotel zonder backpackers, alleen lokale mensen). Vanuit het busstation zijn we het eerste straatje in richting strand gelopen, en de eerste blok links zagen we deze.
Kosten walvistour: We betaalden 175 dollar = toen 127 euro voor 2 personen, de hele dag op een boot, fruit en drinken incl., een gids, een stuurman en nog een hulpmannetje. Snorkelspullen en vishengels gingen ook mee. Hadden we een derde reiziger erbij gehad dan hadden we de prijs kunnen delen. In de prijs was wel flink af te dingen, en we hebben geen idee hoeveel winst deze mannen nu hebben gemaakt. Maar voor ons waren bovenstaande foto's elke cent waard... Tours van enkele uren in een groep kosten 25 tot 30 dollar per persoon.
Lees meer...
Een aantal mensen hebben ons de afgelopen maanden horen zeggen ´Galapagos? Nee, we zijn niet van plan daar naartoe te gaan´.
We waren het ook echt niet van plan. Maar zoals altijd op reis, plannen kunnen wijzigen... Het verleden heeft al uitgewezen dat onverwachte spontane acties onze specialiteit zijn, en dat bewijs hebben we vandaag maar weer eens geleverd door een zeer last-minute 4-daagse tour naar de Galapagos eilanden te boeken, vertrek de volgende dag. Joehoe!!
 
Voor wie niet weet wat Galapagos is: Een aantal vulkanische eilanden 1000 kilometer van de kust van Ecuador. Charles Darwin heeft ontdekt dat ze bijzonder zijn; de eilanden zijn nooit in contact geweest met het vasteland, waardoor planten en dieren zich ontwikkeld hebben tot unieke en vaak zeldzame soorten. De dieren, zoals pinguins, zeeleeuwen, grote schildpadden en veel vogelsoorten zijn tam, omdat ze nooit menselijke vijanden hebben gehad. Je kunt daardoor dichtbij ze komen, wat erg speciaal is.
 
Een bezoek aan deze eilanden bestaat uit een dure vlucht vanuit het vasteland van Ecuador, en daarna meestal een toer op een boot van 4, 5 of 8 dagen. Je kunt er ook zelfstandig naartoe, maar dan heb je meer tijd nodig voor regelwerk en het is niet altijd goedkoper dan georganiseerd. Galapagos is voor veel reizigers het hoogtepunt van de reis, maar ook de duurste uitgave. Voor een beetje tour + vliegen ben je tegen de 1000 euro kwijt voor een paar dagen, en wil je wat luxe dan al veel meer. Veel geld, moet je over nadenken of je dat kunt en wilt uitgeven.
 
Waar wij vooral over nadachten, is dat we vanwege zeeziekte niet zo´n zin hebben in 5 dagen boot. Je vaart dagen en nachtenlang, en ook al zie je 100 pinguins voor je neus, als je misselijk bent interesseert het je niks. Ook waren we een beetje huiverig voor het hoge toeristische gehalte, zeker nu het hoogseizoen is stikt het van de toeristen. Dit alles kan weer in het niet vallen als je met een zeeleeuw kunt zwemmen natuurlijk, maar we waren niet overtuigd dat we een tour wilden doen. Hebben een paar maanden geleden wel via mail informatie gevraagd bij reisbureaus, maar nooit iets geboekt. Dat geeft wel aan hoe graag we wilden. We hebben deze reis al zoveel hoogtepunten gehad, Galapagos was voor ons geen must meer.
 
Maar nu we toch in Quito zijn, met honderden reisbureautjes, gingen we eens rondvragen of er lastminutes zijn. Nee, was het meestgehoorde antwoord. Of soms ja, voor 1200 euro kon het geregeld worden. Dat vinden we veel geld voor iets wat we niet perse willen. Tot we al na sluitingstijd nog binnen werden gelaten in een kantoortje waar een man een tour kon aanbieden die maar 2 eilanden bezoekt, waar je in een hotel slaapt (geen boot!), waar je elke dag kunt snorkelen, en volgens hem veel mooie natuur en dieren kunt zien. Voor een zeer schappelijke prijs... Vertrek over 2 dagen... Oei, nu gingen we toch nadenken... Hier is een mogelijkheid... Na er een nachtje over te slapen hebben we dus alsnog een tour naar de Galapagos eilanden geboekt! Het had nogal wat voeten in Aarde om het over de prijs eens te worden, en problemen met de bank om geld aan te kunnen, maar het is gelukt, we hebben geboekt, we hebben een vlucht, we gaan van zaterdag 30 juni tot dinsdag 3 juli naar Galapagos! We gaan er open in, we laten over ons heen komen wat we gaan zien en doen, en daarna kunnen we zeggen of het de moeite waard was geweest... Of het de walvistour van vorige week kan overtreffen...?
Lees meer...
23 en 24 juni: Guayaquil en Montañita
 
De grens over van Peru naar Ecuador
Na een paar dagen bewolking aan het strand in Noord-Peru hebben we het wel weer gezien. Tijd om naar Ecuador te gaan en daar de twee laatste weekjes doorbrengen. Een Royal Class bus met heerlijk luxe stoelen brengt ons in 8 uur van Mancora naar Guayaquil. Tel daar 2 uur bij op voor de formaliteiten bij de grens, en je bent in een nieuw land. Voor Rob het 18e land waar hij een voet in zet, voor mij is Ecuador nummer 30 in de rij. Nog maar 162 te gaan...
Zoals altijd bij een grensovergang merk je meteen verschillen met vorige landen; hier zijn duidelijk nog meer militairen en controles dan voorheen. We moeten op een bepaald punt allemaal de bus uit, en militairen gaan erin. Hoe en wat ze zoeken blijft altijd vaag, en gelukkig geen problemen. Is altijd een beetje eng, maar zolang het goed komt is er niks aan de hand. En wat is het landschap groen! Hoge kale bergen en woestijn is wat we voornamelijk gezien hebben de afgelopen maanden, plots stikt het van de bananenbomen en gras. In Ecuador wordt met Amerikaanse Dollars betaald. Sinds ik in november 2005 Cambodja uitging waar die munt ook gebruikelijk is, heb ik mijn stapeltje dollars braaf altijd bij me voor nood. Pas nu worden ze gebruikt en kom ik er eindelijk vanaf. Fijn dat de dollar de laatste jaren zo in waarde is gedaald. In 2003 moest ik voor 100 dollar nog 100 euro betalen, op dit moment hoef je er nog maar 74 euro voor neer te leggen. Fijn, onze munt!
 
Guayaquil
We hebben alleen maar negatieve verhalen gehoord over deze stad met 2 miljoen inwoners. Het zou gevaarlijk zijn, lelijk, niks te beleven, hooguit 1 nacht en met de eerste bus weer weg. We hebben onze eigen mening hierover kunnen vormen, want we kwamen pas in het donker aan en vertrokken inderdaad de volgende ochtend al vroeg. Het binnenkomen in het hostel zei al wel genoeg, eerst door een hek met slot, en dan door een deur die van binnen met een knop moet worden opengemaakt. Binnen ben je vast veilig... Op straat was het behoorlijk stil en guur, en geen restaurant te bekennen. Daarom laten we lekker luxe een pizza bezorgen, jammie. Guayaquil is het hele jaar bloedheet, lang geleden dat we het zo benauwd hebben gehad. Niet erg om meteen weer te vertrekken.
 
Wat kost een busritje?
In de bus maken we mee hoe gehaaid Ecuadorianen zijn (niet alleen zij natuurlijk, overal in de wereld zijn mensen gehaaid, maar het zijn van die leuke verhalen om na te vertellen). Het is normaal dat je niet voor vertrek een kaartje koopt, maar dat pas als de bus al zeker een kwartier rijdt en stampvol zit, er een mannetje langskomt om je te vragen waar je naartoe moet en zegt wat je moet betalen. Tegen ons zei hij $ 2,50. Dus dat betaal ik, omdat ik denk dat het voor beide is op dit ritje van 2 uur. Maar nee, van Rob moet hij ook nog geld. Ok, hoeveel is het dus voor 2 personen, vraag ik hem. 5 dollar is duidelijk wat ik versta, en dat geef ik hem. Heb het gevoel dat hier iets niet klopt. Aan mijn buurman vraag ik wat het ritje kost, en die moet er even over nadenken. Voor de goede man antwoord kan geven, komt het busmannetje terug en geeft me een dollar. Waarom? vraag ik hem. Waarom, WAAROM zeg je eerst dat het 5 dollar is en krijg ik er nu 1 terug? Omdat het 2 per persoon is. In mijn beste Spaans word ik hier weer eens erg boos om. Ik heb wel een blanke kop, maar dat wil niet zeggen dat ik meer moet betalen dan alle andere 80 mensen in dit rammelbusje. Of het nou 2 cent is of 20 euro, ik wens niet te worden gediscrimineerd door meer geld te moeten geven. Er zijn al op genoeg plaatsen regels dat er voor buitenlanders een hogere prijs is. Als ik meer wil betalen geef ik zelf wel een fooi. De man weet dat hij goed fout zat door die dollar in eigen zak te willen steken, maar na mijn uitval geloof ik dat ie zich een volgende keer wel zal bedenken om meer te vragen dan de prijs is voor het ritje...
 
Montañita
De reis gaat naar Montañita, een toeristisch dorpje aan het strand van Ecuador dat zijn leuke sfeer nog goed behouden heeft. Het doet ons hier een beetje aan Khao San Road denken (de backpackersstraat in Bangkok, voor wie ´m kent). Vol restaurantjes, hotelletjes, kraampjes met sieraden en goede muziek.
We denken dat we in het schattige houten hutje van ons hostel een inbraak hebben verijdeld. De eigenaar kwam eerst zonder reden een lamp vervangen in ons hutje (waarom kan dat niet wachten tot we weer zijn vertrokken?). Later als we de deur sluiten om de straat op te gaan, merkt Rob dat hij met een harde duw de deur weer uit het slot krijgt. Oftewel, hij lijkt op slot maar is het niet. We halen de eigenaresse erbij, die de deur op slot doet en zegt ´zie je wel´. Maar 1 duw en hij zwaait weer open. Mevrouw loopt linea recta naar de badkamer, en komt terug met een ijzeren plaatje dat bij het slot hoort. Kijk, zegt ze, dit hebben de vorige gasten eraf gesloopt. Nu vinden we het vreemd worden, want hoe weet zij dat dit plaatje in de badkamer ligt als de gasten pas net voor wij kwamen weg waren en een ander meisje de kamer heeft schoongemaakt? Als ze het wist, zou ze het toch gemaakt hebben? Het slot wordt gemaakt, maar onze waardevolle spullen leggen we goed weg, en we zullen nooit weten of ze ontvreemd zouden zijn als Rob niet had opgemerkt dat de deur niet sloot... Ach, zo heb je weer wat meegemaakt. En we blijven toch maar 1 nacht, want met een dik wolkenpak geen reden om op het strand te gaan liggen. Op naar de walvissen in Puerto Lopez...!
Lees meer...
Piura en Mancora - strand van Peru
 
Om een 18 uur durende busrit te ontwijken, hebben we vanuit Lima heel luxe het vliegtuig genomen naar het noorden van Peru. In een dik uur stonden we in het stadje Piura, waar verder weinig tot niets bijzonders te beleven is. Wel ook hier weer leuke winkels met westerse kleding, grote bioscoop, gezelligheid alom.
 
Maar, het belangrijkst voor ons was na 1 nachtje de bus nemen naar Mancora. Dat zou de meest populaire badplaats van Peru moeten zijn. En ja, het was best leuk. We verbleven in een schattig bamboehuisje met hangmat en zwembad voor de deur. Heerlijk om met de voeten in het zachte zand van het strand te genieten van een lekkere maaltijd. Slechts op dag twee kwam de zon even door, verder was het vooral bewolkt met een af en toe een spatje regen.
 
We zijn getuige geweest van de opnames van een soap-achtig gebeuren. Midden op het strand bij één van de vele restaurantjes was het een drukte van belang. Enkele mannen bouwden wat op, de acteurs maakten zich klaar en het publiek werd gemaand stil te zijn. De opnames begonnen, en wat er gebeurde was voor ons onhoorbaar en niet spectaculair, maar erg grappig om te zien hoe dat in z´n werk gaat; een scene moest opnieuw worden gespeeld, en met een meetlat erbij werd bier in het glas en de fles geschonken zoals het daarvoor ook was, en de positie van de stoelen werd eveneens perfect bepaald. De acteurs werden door een vrouw bepoederd, en het kon weer beginnen. Aan tafeltjes eromheen zaten andere gasten te doen alsof ze druk in gesprek waren, zonder geluid te maken.
 
Zo, dat hebben we ook weer meegemaakt.
Lees meer...
Lima, de grote hoofdstad van Peru
 
De één vind het er verschrikkelijk, de ander geweldig. Wij behoren tot de laatste groep. Het is weer duidelijk dat ieder zijn eigen mening heeft over een plek, en dat het altijd afhangt van waar je terecht komt en wat je doet en ziet. Zit je in een stinkhotel midden op een drukke rotonde in het centrum van Lima waar het behoorlijk gevaarlijk kan zijn, dan kan ik me voorstellen dat je het niet zo prettig vindt. Maar vind je een leuk hostel in de wijk Miraflores, op 10 minuten lopen van de zee en met duizenden restaurantjes uit alle uithoeken van de wereld om de hoek, ja, dan vermaak je je wel 5 dagen. Wij behoren wederom tot de laatste groep.
 
Enkele van onze activiteiten in Lima...
 
Naar de Supermarkt... Het klinkt vast vreemd als we een bezoek aan de supermarkt een activiteit noemen, het lijkt een normale bezigheid toch? Op reis kan alles vanuit een verrassend oogpunt worden bekeken. Als je lange tijd (soms maanden) alleen maar inkopen kan doen in stoffige hokjes, waar men niets gekoeld heeft, alleen lokale merken, waar je altijd gepast moet betalen en het geld bewaard wordt in een houten kistje, dan is het heeeeerlijk om een gigantisch gebouw in te lopen waar je 20 kassa´s ziet, 17 soorten verse broodjes (heb ze geteld), vlees en vis in alle soorten en maten in de koeling, 15 smaken yoghurtdrank, Nutella, veel chips, en veel meer van dat soort lekkers. Je had ons moeten zien rondlopen in die winkel; wow Rob, kijk hieieier al dat eten, welke van alle patés moet ik nou kiezen, ik wil alles kopen!
Je kent wel van die mensen die een nieuw product staan aan te prijzen, mag je kleine kaasjes proeven of een plakje van een nieuw soort cake. De helft van het personeel in deze supermarkt hield zich bezig met het aanprijzen en uitdelen van producten. Bij de ingang stond een lange tafel met vanalles waar je van kon proeven en daarna kopen. Ik was op zoek naar een pak sap, stond er een vrouw bij de sapafdeling bekertjes appelsap uit te delen. Was lekker, dus meteen gekocht. Ook bij de cake, yoghurt en nog veel meer kon je eerst eten en dan kopen. Geweldig systeem, weet zeker dat er veel verkocht wordt. Toch wordt zelfs zo´n bijzondere supermarkt na een paar dagen ook weer gewoon...
 
Larcomar, een groot winkelcentrum met uitzicht op de zee. We vonden het prachtig en hebben er uren rondgelopen. Vele fast-food eettentjes waar je heerlijk kunt snacken. Twee keer naar de film geweest (Pirates of the Carribean en Shrek) voor nog geen 3 euro per kaartje in het weekend. Voor een euro extra heb je er cola en popcorn bij. Niet slecht toch? Het bowlen was leuk, evenals het gamen in de gamehall. Veel spelletjes gedaan voor weinig geld. Zoiets wat thuis normaal is, wordt speciaal op reis als je het bijna nooit ziet. 
 
Paraglyden... Dat wilde ik altijd al doen. Op een rustige zondagochtend was het zover. We maakten onze dagelijkse wandeling naar Larcomar, toen we in de lucht allerlei mensen zagen vliegen met een parachute. Dat wilden we van dichtbij bekijken. Het bleek dat iedereen zo mee mocht vliegen. Leuk! Een man gespte me met hem samen vast aan de parachute, en het enige wat ik moest doen was van de cliff aflopen. Easy! En daar vloog ik dan, over het strand, de zee, de rotsen, heel relaxed. Zwaaien naar Rob, en alle andere mensen die naar boven stonden te gapen. We gingen een eindje boven de stad om op de bovenste verdiepingen van de flats te kijken. De man wist precies te vertellen in welk zwembad op het dak altijd vrouwen lagen die voor hem hun bikini uitdeden, en hoe leuk het was om ´s avonds te vliegen en door alle ramen naar binnen te kijken wat men zoal doet in huis... Na nog wat trucjes om de adrenaline op te krikken, stond ik na 20 minuten weer op de grond. Zo, dat heb ik ook weer gedaan in m´n leven. Voor herhaling vatbaar! (Wegens gebrek aan fototoestel heb ik voor het idee een foto van een andere website gejat).
Lees meer...   (1 reactie)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl